Πραγματικά δεν ξέρω τι να γράψω. Δεν θέλω να πω τίποτα… Έχω ξενερώσει με όλα… Απίστευτα πολύ… Τι Ουγκάντα και μαλακίες. Εκεί είναι σίγουρα πολύ καλύτερα… Δεν ξέρω αν γράψω κάποια άλλη στιγμή επί του θέματος, προς το παρόν τα σιχάθηκα ΟΛΑ!!!
ΠΑΡΤΕ ΜΕΤΡΑ Η ΑΛΛΙΩΣ
ΠΑΡΤΕ ΤΟ… ΜΠΟΥΛΟ ΟΛΟΙ!!!
ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ, ΖΩΑ, ΝΤΑΒΑΤΖΗΔΕΣ, ΛΑΜΟΓΙΑ ΛΕΧΡΙΤΕΣ ΤΟΥ ΚΕΡΑΤΑ!!!
Επιτέλους και κάτι ευχάριστο… Μετά από τόσες μέρες ακούσαμε και κάτι ευχάριστο… Ο Νικόλας από την Αρχιτεκτονική έγινε μπαμπάς. Χαζομπαμπάς δηλαδή… Άλλο ένα βαζελάκι γεννήθηκε. Να σας ζήσει ρε μάγκες και ότι καλύτερο σας εύχομαι από τα βάθη της καρδιάς μου...
Ρε τι πλάκα έχουν τελικά αυτοί οι μπάτσοι… Συγνώμη, οι αστυνομικοί ήθελα πω… Τώρα μην ρωτάτε, ποιοι, όλοι ίδιοι είναι, απλά άλλες φορές φοράνε κράνη και ασπίδες και άλλες φορές το παίζουν τροχονόμοι. Υπάρχουν κι αυτοί με τα πολιτικά βέβαια, αλλά αυτοί άστο είναι οι μυστικοί, Ας γελάσω…. Μπαμ κάμνουν από τα είκοσι μέτρα…
Δεν σας κρύβω πως αν έγραφα αυτό το κομμάτι ακριβώς μετά το παιχνίδι με την Τουρκία ίσως να ήταν πολύ χειρότερα αυτά που θα διατύπωνα μέσα σ’ αυτές τις λίγες λέξεις. Κάποιες φορές όμως και ειδικά μετά από τέτοιες καταστάσεις καλό θα είναι να περιμένεις, να κάνεις υπομονή και να δουλεύεις πολύ περισσότερο όλο αυτό που έζησες στο μυαλό σου πριν διατυπώσεις αυτό που πραγματικά νιώθεις και αισθάνεσαι. Αμέσως μετά το παιχνίδι έπιασα κι εγώ τον εαυτό μου να… ξεχνάει όλα αυτά που ζήσαμε στην Πορτογαλία και που θα παραμείνουν βαθιά χαραγμένα μέσα μου, χωρίς να αλλάξουν, όσα χρόνια κι αν περάσουν, ότι ήττες κι αν υποστεί αυτή η ομάδα. Το βράδυ, όμως όταν γύρισα σπίτι κατάλαβα πως είχα κάνει λάθος. Δεν χρειάζεται να είμαστε ή του ύψους ή του βάθους. Μερικές φορές υπάρχει και η μέση λύση, αλλά εμείς οι Έλληνες το έχουμε αυτό να είμαστε πάντα των άκρων… Όλοι έχουν ευθύνες, αλλά είμαι βέβαιος πως δεν υπάρχει κάποιος που να θέλει το κακό της εθνικής ομάδας. Αυτό είναι σίγουρο… Μίλησαν διάφοροι, ακούστηκαν πολλά, τρεις μέρες τώρα, ωστόσο εγώ θα σταθώ σε κάποιες μικρές λεπτομέρειες που μ’ ενόχλησαν περισσότερο από οτιδήποτε άλλο μεταφέροντας απλά ένα μήνυμα και μπορεί να κάνω λάθος. Δεν ξέρω… 
Προς Γιούρκα Σεϊταρίδη: Επιεικώς… απαράδεκτος. Συμφωνώ πως κανείς δεν έχει δικαίωμα να προσβάλλει οικογένειες και αξίες, αλλά στο γήπεδο ο κόσμος είναι αυτός που έχει… πάντα δίκιο. Και ο κόσμος πληρώνει και στερείτε πράγματα για να πάει στο γήπεδο. Μια συγνώμη μερικές φορές είναι το λιγότερο που μπορεί να κάνει κάποιος σ’ αυτές τις περιπτώσεις. 
Καλημέρα και χρόνια πολλά σε όσους γιορτάζουν... Μετά από την ήττα από την τουρκία, μπακαλιάρο με σκορδαλιά για να στανιάρουμε...
Κανονικά θα έπρεπε να είμαι Καλαμάτα σήμερα, αλλά λίγο η δουλειά, λίγο το ξενύχτι χθες, μετά το γήπεδο και το γράψιμο για να κλείσει το μεθαυριανό φύλλο της εφημερίδας μας κράτησαν εδώ. Ξέρω ότι όλοι οι υπόλοιποι κατέβηκαν για να πιούνε καφεδάκι και να φάνε παρέα με το φιλαράκι μας... Ξέρω ότι ο Χρηστάρας δεν θα μου κρατήσει κακία όμως...
«Που να κατεβαίνεις ρε μαλακά τώρα. Κάτσε εκεί που είσαι. Που να τραβιέσαι τώρα τέσσερις ώρες» θα μου έλεγε, αλλά εγώ ήθελα να να είμαι εκεί και αυτός θα επέμενε: "Ρε ξεκόλλα, θα κατέβεις άλλη φορά". Ήθελα να ήμουν εκεί να τα πούμε λιγάκι και για τη μπάλα. Για την εθνική. Ξέρω θα έχωνε πολλά γκάζια ο Χρηστάρας. Κια για το Ρεχάγκελ και για το Χαριστέα, για το Φύσσα, για το Μπασινά και για τους υπόλοιπους. Μόνο που αυτή τη φορά θα είχε δίκιο. «Εγώ σου τα έλεγα για το μυρωδιά αλλά δεν μ’ ακούς, αλλά αφού είσαι άσχετος», θα μου έλεγε.
Ο Νικόλας, πάντως επιμένει πως το ματσάκι το χάσαμε γιατί δεν το είδε ο Χρήστος. Εγώ λέω ότι το είδε και έκραζε από το πρώτο μέχρι το τελευταίο λεπτό. Και τώρα θα νιώθει δικαιωμένος για το κράξιμου που έριχνε από το EURO και μετά...
Πόσο δίκιο είχες ρε αδερφέ... Πόσο μπάλα έβλεπες... Ελπίζω να μη μου κρατάς κακία που δεν κατέβηκα, θα το κάνω στο πρώτο Σαββατοκύριακο που θα μου δοθεί η ευκαιρία για να τα πούμε καλύτερα... Δεν γλιτώνεις ούτε το καφεδάκι, αλλά ούτε και το τραπέζι.
ΥΓ1: Άρη, Γιώργο, Σοφάκι, ξέρω με περιμένατε, αλλά είναι σα να ήμουν εκεί, και θέλω να το ξέρετε αυτό... Σας περιμένω Αθήνα, αν δεν έχω κατέβει εγώ μέχρι τότε...
ΥΓ2: Χρηστάρα, χρωστάς ένα τραπέζι...
ΥΓ3: Όσο για τη μπάλα, θα τα πούμε από κοντά, γιατί όπως πάντα δεν θα βγάλουμε άκρη, είσαι τόσο κολλημένος... Αυτή τη φορά, όμως είχες δίκιο...
