ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟ ΧΑΟΣ...

Καλά περάσαμε, ξεκουραστήκαμε και επιστρέψαμε πάλι στο μπουρδέλο, που λέει και ο sevasmos... Δεν ήξερα τι να σας γράψω καθώς το μυαλό μου είναι ακόμα στα Γρεβενά και συγκεκριμένα στο χωριό στο Κυπαρίσσι. Περάσαμε τόσο ωραία, χαλάρωσε το μυαλό μας από την καθημερινότητα και τώρα επιστροφή και πάλι στο... χάος. Ελπίζω κι εσείς να ξεκουραστήκατε γιατί μέχρι το καλοκαίρι που θα ξαναφύγουμε υπάρχει πολύς καιρός μπροστά μας...

ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ...

Λίγες ώρες έμειναν για να αναχωρήσουμε για την πατρίδα. Γρεβενά και πάλι Γρεβενά αδέρφια. Τι κάνουμε εδώ στο χάος. Πήζει… να μην πω τι για να μπορέσουμε να φύγουμε δύο μέρες. Κι αυτές τις μισές θα τις φάμε στο δρόμο. Δεν βαριέσαι όμως έστω και λίγο αξίζει τον κόπο.

Οικογενειακά παρέα με φίλους καλά θα περάσουμε. Πάνω απ’ όλα θα ξεκουραστούμε όμως γιατί πραγματικά το έχουμε ανάγκη. Πιστέψτε με… Για το blog φυσικά θα βρούμε ώρα να γράψουμε τίποτα. Ανάλογα με το τι μπορεί να συμβεί τις επόμενες ημέρες. Το πιο πιθανό είναι να λιώσουμε στον ύπνο και στα τσίπουρα.

Δεν ξέρω εσείς αλλά εμένα το Πάσχα δεν είναι και από τις αγαπημένες μου γιορτές. Δεν ξέρω αλλά όλο αυτό το πένθιμο κλίμα με χαλάει, αλλά δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι διαφορετικό. Οι εικόνες πάντως στο μυαλό μου είναι λίγο πολύ οι ίδιες κάθε φορά που πλησιάζει Πάσχα.

1η εικόνα: Βόλτα στις εκκλησίες της πόλης για τον επιτάφιο. (ίσως η μοναδική μέρα που μου βγάζει δέος στη συγκεκριμένη γιορτή).

2η εικόνα: Καφεδάκια και τσιπουράκια στην πλατεία του χωριού παρέα με φίλους και γνωστούς.

3η εικόνα: Λίγο πριν την Ανάσταση, η μάνα να φωνάζει γιατί αργήσαμε και γιατί δεν φέραμε να βάλουμε κανένα σακάκι μέρες που είναι. «Πάλι τσίπουρα πίνετε; Ανάσταση έχουμε σήμερα, πάλι τελευταίοι θα πάτε στην εκκλησία;». Τώρα που το ανέφερα, φέτος λέω να μην πάω εκκλησία

4η εικόνα: Η κορυφαία μαγειρίτσα της μαμάς και μετά παρέα με τα παιδιά στο χωρίο, στην πλατεία ατελείωτες κουβέντες από τα παλιά…

5η εικόνα και κορυφαία όλων: Ξημερώνει Κυριακή. Τι ξημερώνει που πήγε 1.00 το μεσημέρι. Ο αδερφός έχει ξυπνήσει και ψήνει το αρνί παρέα με τον πατέρα (όπως κάθε χρόνο) και ο μικρός ξυπνάει από τις φωνές. «Πάλι καλά που δεν σηκώθηκες κατευθείαν για φαγητό» λέει ο πατέρας. «Μάνα κάνε μου ένα καφεδάκι απ’ αυτά τα ωραία που μόνο εσύ ξέρεις να κάνεις. Αφού ξύπνησε ο μεγάλος εμένα τι με θέλετε. Άλλωστε, αφού είπαμε πως ο ψηλός θα βοηθάει στο αρνί, εγώ… οδηγάω» είναι η πρώτη μου κουβέντα και σε χρόνο ντετε κάθομαι δίπλα στον παππού και πίνουμε τσίπουρα… Η συνέχεια λίγο πολύ γνωστή…

Λίγο πολύ αυτά αναμένεται να κάνουμε…

Πάνω απ’ όλα όμως θα ξεκουραστούμε…

ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ… ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ… ΥΓΕΙΑ ΠΑΝΩ ΑΠ’ ΟΛΑ…

ΓΙΑ ΤΙΣ… «ΧΑΜΕΝΕΣ ΑΓΑΠΕΣ» ΜΗ ΜΙΛΑΣ

Στον τομέα κινηματογράφος, είμαι λίγο πίσω σε κάποιες ταινίες που θεωρούνται σταθμοί. Τι θέλω να πω; Υπάρχουν κορυφαίες ταινίες που δεν τις έχω δει ακόμα. Μία από αυτές είναι και το «ΧΑΜΕΝΕΣ ΑΓΑΠΕΣ» ή αλλιώς «Amores Perros». Κορυφαίο εργάκι μάγκες. Ασύλληπτη ταινία που αξίζει να τη δείτε να δεν το έχετε κάνει ήδη…

Προσωπικά έπαθα πλάκα… Την κατατάσσω εύκολα ανάμεσα στις κορυφαίες ταινίες που έχω δει… Δείτε τη οπωσδήποτε αξίζει τον κόπο… Δεν θα πω περισσότερα, απλά δείτε τη και περιμένω τα σχόλια σας… Κι από σας που την έχετε δει ήδη…

ΥΓ1: Νίκο, Αίμη τι κάνει ο βαζελάκος σας; Πότε θα τον δούμε;

ΥΓ2: Άρη, Γιώργο δεν σας έχω ξεχάσει…

ΥΓ3: Σοφάκι, άντε κανόνισε για εκείνο τον καφέ που λέγαμε, όλοι μαζί…

ΥΓ4: Μανωλάκη περαστικά…

ΥΓ5: Σεβασμός στον μπαμπά του billara… (ευχαριστώ…)

θα επανέλθω σύντομα...

Καλή σας μέρα...

fuitakos@gmail.com

«ΔΕΝ ΞΕΡΩ, ΕΓΩ ΕΚΕΙΝΟ ΤΟ ΔΙΑΣΤΗΜΑ ΔΙΑΒΑΖΑ…»

Αυτό που λένε τελικά ότι στην εκκλησία πέφτουν μεγάλες… μάσες, έχει τεράστια βάση. Έπεσε στα χέρια μου χθες η Ελευθεροτυπία και στην πρώτη σελίδα υπήρχε τεράστιο θέμα για την εκκλησία και τις… μάσες που πέφτουν στον οίκο του Θεού (έτσι δεν την χαρακτηρίζουν την εκκλησία;).

Μεταξύ άλλων, λοιπόν το συγκεκριμένο δημοσίευμα ανέφερε κάτι εξωφρενικά ποσά για κάτι… μάσες αρχιπαπάδων. Τραπέζι που περιλάμβανε λιτό γεύμα με κρέας πουρέ μελιτζάνας χόρτα και σαλάτα και ο λογαριασμός ξεπέρασε τις 7.000 ευρώ. Ναι καλά ακούσατε. Τραπέζι αρχιπαπάδων που κόστισε 7.000 και πλέον ευρώ. Ρε σα δεν ντρέπεστε… Αλλά τι λέω ξεκίνησε νηστεία και έπρεπε να πάρουν δυνάμεις όλοι αυτοί οι δήθεν άνθρωποι του Θεού.

Το χειρότερο όμως ήρθε παρακάτω όταν διάβασα ότι το πρόσφατο ταξίδι των αρχιπαπάδων στο Βατικανό μαζί με τα έξοδα για τους δημοσιογράφους και τα δώρα στοίχισε περισσότερο από 70.000 ευρώ. Καταλαβαίνετε γιατί ποσά μιλάμε. Ο κόσμος γύρω μας πεινάει και οι παπάδες ξοδεύουν λεφτά ασύστολα. Ρε καταλαβαίνετε για τι πράγμα μιλάμε. Αυτοί που έπρεπε να βοηθάνε τον κόσμο τρώνε με χρυσά κουτάλια.

Κάποτε με ρώτησε κάποιος μεταξύ σοβαρού και αστείου: «Έχεις δει ποτέ παπά αδύνατο;». Η αλήθεια είναι ότι τον ψάχνω αλλά ακόμα να τον βρω. Παπά, όχι μοναχό, έχει διαφορά το ένα με το άλλο.

Τι σας λέω όμως τώρα. Εδώ ο άνθρωπος είχε πει πως δεν πήρε γραμμή τι είχε γίνει με την πτώση της χούντας στο Πολυτεχνείο διότι ΕΚΕΙΝΟ ΤΟ ΔΙΑΣΤΗΜΑ ΔΙΑΒΑΖΕ… Ρε σα δεν ντρέπεται…

· Το εξώφυλλο είναι τυχαίο, απλά θυμήθηκα τον πόλεμο που έκαναν κάποιοι στον καημένο τον Παρασκευαϊδη.

Αυτές τις μέρες παίζουν στα κανάλια οι κλασσικές σειρές των ημερών… Μη νομίζετε πως απέχουν πολλοί με τον Χριστόδουλο και όλο το λοιπό σινάφι, όλοι αυτοί οι Γραμματείς και οι Φαρισαίοι που τα είχαν βάλει με τον καημένο τον Χριστούλη…

Έχε χάρη που διανύουμε τη Μεγάλη Εβδομάδα, διότι θα έλεγα πολύ χειρότερα…

fuitakos@gmail.com

ΞΥΠΝΗΣΑΜΕ ΞΑΦΝΙΚΑ;

Ρε τι γίνεται στον κόσμο…

Ανακαλύψαμε μέσα σε μία μέρα τι σημαίνει χουλιγκανισμός… Λες και ανακάλυψαν την Αμερική κάνουν όλοι τους. Έπρεπε να πεθάνει δηλαδή κάποιος για να μάθει όλος ο κόσμος ότι στην Ελλάδα υπάρχει χουλιγκανισμός. Και ρωτάω εγώ τώρα, γιατί η Ελλάδα σε τι διαφέρει από την Αγγλία, την Ολλανδία, την Ιταλία, την Αργεντινή και όλες τις χώρες στις οποίες ανθεί ο χουλιγκανισμός; Το θέμα δεν είναι αν υπάρχει χουλιγκανισμός, αλλά τι κάνουμε εμείς σαν χώρα για να το αποτρέψουμε (να το κρατήσουμε μακριά από τα γήπεδα και τους δημόσιους χώρος, θα έλεγα καλύτερα γιατί να το αποτρέψεις φαντάζει λίγο έως πολύ θα έλεγα δύσκολο).

Τι κάνουμε; Απολύτως τίποτα…

Για να βάλουμε τα πράγματα σε μία σειρά. Όσο κι αν αυτό φαντάζει «άρρωστο» και πρωτόγνωρο για κάποιους ο χουλιγκανισμός είναι τρόπος ζωής για κάποιους. Αν δεν το ζήσεις, πιστεύω πως κανείς από μας δεν μπορεί να το καταλάβει. Είναι άλλο θέμα όμως ο χουλιγκανισμός και άλλο θέμα οι δολοφονικές τάσεις που έχουν αρχίσει να ξυπνάνε τελευταία στη χώρα μας. Αυτός που το έχει μέσα του να πλακώνεται στο ξύλο, θα το κάνει ότι κι αν γίνει. Όσο ξύλο κι αν φάει, όσο κι αν κινδυνέψει η ζωή του, αυτός θα είναι και πάλι στην πρώτη γραμμή. Εκεί «μάχιμος» για να παίξει ξύλο. Το ξαναλέω όμως, άλλο να παίζεις ξύλο κι άλλο να σκοτώνεις.

Απλά η διαφορά είναι πως στην Ελλάδα δεν υπάρχουν κώδικες. Ή μάλλον υπήρχαν και όπως όλα δείχνουν καταργήθηκαν… Όταν λες κλείνω ραντεβού να παίξω ξύλο σημαίνει κλείνω ραντεβού να παίξω ξύλο. Πέντε εσείς, πέντε εμείς… Χωρίς ξύλα, χωρίς μαχαίρια, χωρίς τίποτα. Όποιος πέφτει κάτω τέλος, φεύγει από τη μάχη… Και διάφορα τέτοια. Αντρίκεια πράγματα… Αυτά κατάλαβα και αυτά διαπίστωσα όλες αυτές τις μέρες σε κουβέντες που έκανα με άτομα που έχουν πάρει μέρος σε φασαρίες…

Δεν σημαίνει πως τα συμμερίζομαι, αλλά προσπαθώ πραγματικά να βάλω μία τάξη στο μυαλό μου μετά το δολοφονικό αυτό ραντεβού που συνέβη στη Λαυρίου. Μία από τις κουβέντες που μου έμεινε βαθιά χαραγμένη αυτές τις μέρες είναι η εξής: «Για να φτάσεις στο σημείο να καρφώσεις μαχαίρι στο σώμα κάποιου και να τον κλωτσάς αλύπητα στο κεφάλι ενώ έχει πέσει στο δρόμο σημαίνει πως δεν είσαι καλά. Κι αυτό δεν είναι χουλιγκανισμός. Αυτό είναι δολοφονική πράξη».

Η άλλη βλακεία που δεν μπορώ να χωνέψω με τίποτα είναι όλα αυτά που λένε οι διάφοροι τηλεμαϊντανοί για πρεζάκια, για αργόσχολους και για άνεργους χούλιγκαν… Τίποτα απ’ όλα αυτά δεν συμβαίνει, είτε σας αρέσει είτε όχι… Και πάμε στην αγαπημένη μας αστυνομία αλλά και στην πολιτεία. Τους πραγματικούς… χούλιγκαν αυτής της κοινωνίας. Αυτή δημιουργούν όλο αυτό το κλίμα είτε τους αρέσει είτε όχι.

Τους ξέρουν όλους. Από τον πρώτο μέχρι τον τελευταίο, αλλά τους βολεύει να πλακώνονται στους δρόμους… Γι’ αυτό δεν κάνουν κάτι… Αν ήθελαν θα τους είχαν μπουζουριάσει όλους και σήμερα θα είχε τελειώσει το παραμύθι ή καλύτερα θα είχε μπει το νερό στο αυλάκι. ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ ΟΜΩΣ…

Χούλιγκαν θα υπάρχουν πάντα στην κοινωνία μας. Δεν γεννήθηκαν ένα ωραίο απόγευμα στη Λαυρίου. Το θέμα είναι αν έχεις διάθεση να τους κρατήσεις μακριά από κάθε αθλητική δραστηριότητα και από κάθε δημόσιο χώρο όπου τίθεται σε κίνδυνο η σωματική ακεραιότητα του απλού πολίτη ή αν σε βολεύει να γίνονται αυτά για να καλύπτουν τα δικά σου… άπλυτα.
Εδώ είναι το μεγάλο ερώτημα μάγκες μου… Καλή σας μέρα…